Genadige Zuster Teresia Benedicta vom Kreuz,
Nog een paar uur Edith en jouw Joodse Messias sterft aan het Romeinse kruis. Gelukkig is het weer best aardig en verwachten de meeste buienradars om drie uur vanmiddag geen regen of onweer.
Mijn Vriend heeft het werk afgewezen. - Joseph kan opnieuw beginnen. - Hij, mijn opdrachtgever, herkent zichzelf niet in 'Het Kind' noch ziet hij er De Verlosser in die voor hem aan het kruishout op Golgotha stierf. Met 'De Vader' kan hij wel leven, zegt ie, al weet ik dat hij zijn leven lang met die man gevochten heeft aan de overs van de Lunterse Beek.
En die zwarte kop op dat witte lichaampje bevalt hem ook niet; ik dacht dat hij dat wel tof zou vinden. 'Het Kind moet lijden', zegt Trui, zijn vrouw. 'Hij staat erbij als een goochelaar zonder toverstaf, een jongleur zonder ballen.
Bespaar je dus de moeite Edith om mij te antwoorden op mijn vragen.
Wat ik nu wil doen is 'een troon vol van genade' maken waarin we de rollen van vader en zoon omdraaien. Van De Vader maak ik een jonge god, van De Zoon een stervend oud mannetje. De Vader krijgt de lange Witte Donderdag haren van Absolom, de blauwe Goede Vrijdag ogen van Klara Hitler en de klaproosrode Paaslippen van Marilyn Monroe. De Zoon krijgt lang, grijs krullend Stille Zaterdag haar, grijze Stille Zaterdag ogen en ijzig blauwe Stille Zaterdag lippen.
De Vader zit te genieten in het lentezonnetje, de zoon wil maar niet ontwaken uit de nachtmerrie van de dood aan het kruis. Of weet jij een nog betere manier om de totale desinteresse van de hedendaagse god zoekers, waar het gaat om lijden en sterven van jouw Joodse Messias, in beeld te brengen? Jouw Soete Lieve Jesu is de laatste waar een beetje spiritueel mens opgewonden van wordt. Het is een niche geworden, zoals oma-seks dat al heel lang is.
Vind je dat ik teveel de draak steek met jouw geloof? Vind je het gek? Je antwoordt me zelden, zegt veel van me te houden en dagelijks voor mijn zielenheil te bidden, maar ik merk er bitter weinig van. Laat die god van jou zich eens aan Joseph openbaren zoals hij kennelijk wel deed aan jou en je zus, aan Mijn Vriend en zijn vrouw, aan nog wat andere lieve maar veel te goed gelovige zielen.
Nou Edith, nog een kleine twee uurtjes en Hij is weer dood. En dan nog een paar nachtjes slapen en ze jatten Zijn Stille Zaterdag Lichaam.
Morgen, Stille Zaterdag, schrijf ik je weer. Ik ga dan eerst wandelen met zuster Jeanne en daarna naar de kleiclub. Na het middagdutje schrijf ik je. Zal ik de ontluikende natuur beschrijven die jij en Rosa waarschijnlijk helemaal niet te zien krijgen in Auschwitz?
Liefs Jouw Joseph
