Genadige Zuster Teresia Benedicta vom Kreuz,
Lieve Edith,
Het is zaterdag. Maandag is het Koningsdag. Wat doen jij en Rosa vandaag? Ik neem aan dat jullie geen twee dagen weekend hebben. Op zijn best de zondag. Werkten jullie niet in de kraamkliniek? In barak 144. Ik dacht dat je dat zei.
De ervaring die je hebt opgedaan in het hospitaal in de eerste wereldoorlog zal jou nu goed van pas komen. Maar of Rosa tegen al dat bloed kan? Zij lijkt me de zwakkere ziel van jullie twee.
Misschien troost het je dat jullie, midden in dit prachtig bloeiende lenteweekend, met moederbloed beschilderde baby'tjes wereld in helpt en geen met eigen bloed beschilderde jongens de wereld uit hoeft te helpen?
"Wees gegroet Maria, vol van Genade, de Heer is met U, Gij zijt de Gezegende onder de vrouwen en gezegend is Jezus De Vrucht van Uw Schoot."
- Hoeveel hoofdletters moet ik wel niet gebruiken Edith, in deze ene volzin? -
Hoe groot is het gat tussen geboorte en dood eigenlijk? Een wiegendood-dag lang? Een paar heerlijke witte broodweken? Een hele fijne jeugd? De tijd tussen doodgeknuffeld worden in de wieg en doodgeknuppeld worden aan het front? Kan dat gat nog wat groter? Veertig jaar? Tachtig? Tegenwoordig wel 100?
Als we jongens - van achttien, negentien, twintig- als zeehondjes laten doodknuppelen door de vijand waarom zouden we dan geen ongeboren baby's doodknuppelen? Dan is er zowat geen gat. Dan bleef het ongeboren kind veel ellende bespaard. In en uit de pulserende Anus Mundi. Aktion T4. Het ene gat uit, het andere ogenblikkelijk weer in.
Hadden al die moeders voor de conceptie geweten dat hun jongens en meisjes na twintig jaar hartkloppingen en ademhalen alweer op het eindpunt van de reis zouden belanden, hadden zij dat kind dan gewild?
Trui was hier gisteren. Ze vertelde dat een van hun dochters, van Trui en Mijn Vriend, naar een abortusfeestje was geweest. Ik had er nog nooit van gehoord. Wat het was, vroeg ik. Het was, zo meent Trui, een groot of klein feestje, afhankelijk van de stemming en het budget, afhankelijk ook wellicht van het weer dat meezit of tegen. Een feestje van opluchting dat je van die tyfusbaby af was. Van dat enge ding dat groeit als alvleesklierkanker of rodekool. Een valse pitbull, losgebroken van de euthanasiespuit.
Edith, ik geef grif toe dat ik een schaterlach niet kon onderdrukken. Een abortusfeestje. Schijnen heel populair te zijn tegenwoordig. Ik weet niet of jullie het fenomeen kennen? Jullie Duitsers zijn er meestal vroeg bij als het gaat om het onderzoeken van netelige ethische kwesties. Aktion T4.
De opluchting immers dat ze de parasitaire rodekool te slim af waren moet enorm groot zijn geweest. Zoiets moet een mens vieren, met muziek, met drank, dansen. Met anderen die net zo goed opgelucht zijn als jij.
Beter de vroegtijdige dood van het monster vieren dan het voortijdige einde van de boerenzoon die nooit de opluchting zal kennen van de dood van het beest in de onderbuik van de keukenmeid.
Schrijf mij weer eens iets Edith, ik voel me zo goed de laatste tijd.
Liefs en een groet een Rosa,
Jouw Joseph
