Lieve Edith,
Genadige Zuster Teresia Benedicta van het Kruis,
Zuster Jeanne vertelde me gisteren iets over clickbaits. Heb jij daar ooit van gehoord? Komt erop neer dat mensen vandaag de dag zoveel neurotische activiteiten in één enkele dag proberen te proppen, dat ze echt geen tijd meer overhouden om op te hoogte te blijven van de wereld en alles wat het geval is in de rest van de kosmos.
Het zit zo. Ik schrijf jou, gewoon met pen en papier. De vrouw van Mijn Vriend haalt de brieven bij mij op, stopt ze in een envelop, plakt er een postzegel op en schrijft het adres. Ze weet precies waar jij zit, zegt ze. Voordat de brieven in de envelop gaan, tikt ze ze over in de computer om te posten op de socials. Waarom ze dat doet weet ik niet. Mijn Vriend maakt zich er inmiddels niet meer druk om. Hij vindt alles best, zolang ik hem maar help om zijn werk te maken.
En nu komt het, Edith. Omdat verreweg de meeste exemplaren van homo sapiens sapiens wel over alles en nog wat in wereld en heelal willen kunnen meepraten en zich ogenblikkelijk beroerd voelen als ze van een hip weetje niks weten, mag geen tekst te lang zijn en moet het uithangbordje bij de ingang van die tekst aanlokkelijk zijn als een roze Amaryllis Rosalie. Wat ze, de vrouw van Mijn Vriend dus doet, is boven elke post een pakkende titel met kapitalen plakken. Maar ze wil die baits niet zelf verzinnen. Kan ze ook helemaal niet. Ze is 'louter en alleen' in staat om letters en woordjes zo precies mogelijk over te tikken. En ze kan kopiëren en plakken.
Dat wat er in grote letters voor blinden boven staat is dus een clickbait, zeg een 'vishaakje' met een krimpend van de pijn maar levendig spartelend wormpje eraan. Wist ik niet.
Maar, Edith, nu komt het pas. Ze, Truus of Trui, zegt dat er zo nu en dan best een stuk of wat exemplaren van sapiens homo sapiens in dat wormvormige haakje van haar bijten en mijn brieven aan jou daadwerkelijk beginnen te lezen. 'Maar,' zegt ze, en dat is haar klacht, 'wanneer ze bovenaan de brief de aanhef lezen, Joseph, dan haken verreweg de meeste exemplaren van sapiens onmiddellijk weer af.' Uiteraard zegt zij 'mensen' of 'volgers', maar zelf weiger ik dat. Jij snapt dat.
'Genadige Zuster Teresia Benedicta van het Kruis' mag dus niet meer. Ik zeg: 'Dan laat je dat toch weg? Dan tik je dat niet willoos over, maar begint gewoon bij 'Lieve Edith.' 'Nee', zegt ze, 'dat doe ik niet. Ik wil dat het zuiver blijft. Het is jouw verhaal aan jouw Edith.'
'Joseph, mensen haken echt af als ze die archaïsche woordjes lezen: 'Genadige', 'Zuster', 'Teresia Benedicta.' Maar echt misselijk worden ze als ze 'Van het Kruis' lezen.' Ik: 'Maar is het dan niet veel verstandiger om ook het woordje 'Edith' achterwege te laten? Want dat is joods en dan haakt elk zichzelf respecterend exemplaar van homo enzovoorts ook onmiddellijk af. Dat weet je best. Ik zag Jeanne van de week ook al huilen. Bij de betonnen boeddha in de tuin. Zal ik de aanhef voortaan houden op: Weerloos Wormpje?'
Ik geloof niet dat Trui er ook maar iets van begreep.
'Maar lieve Truus,' ging ik moedig voorwaarts, 'dat is toch het hele idee achter jouw spartelende appendix? Je denkt een flinke hap te nemen uit de aanlokkelijk frisse frikadel en het weerhaakje doorboort ogenblikkelijk het hemelgewelf bovenin je sensuele mond. Heb je nooit gehengeld met je vader en je broertjes? Nooit het haakje uit de bloedende bek van een naar adem happende vis getrokken? Het gaat mij er toch alleen maar om dat ze erin vliegen tot de bloem de bladeren van haar vleesetende vulva boven hen sluit en ze geen kant meer op kunnen. Wat rest is de vleesetende tekst helemaal uit te lezen. Wat deden Schopenhauer, Nietzsche en Foucault anders dan ik? Niets. Ze schreven alleen stukken beter.'
Ze, Trui, vroeg wie dat waren, maar ik zei dat dat er helemaal niet toe deed als je toch niet van plan was ooit een paar vleesetende planten in huis te halen en die met liefdevolle aandacht te verplegen.
Wil je trouwens eens lezen, Edith, wat ik schreef voor die tentoonstelling in Amsterdam? Had ik je al over verteld, dacht ik. Hilarisch vind ik het dat de naam van Mijn Vriend en die van mij allebei op de uitnodigingskaart staan, gelukkig niet alfabetisch en niet naast elkaar. Wat hij voor die tento maakte vertel ik je nog wel een keer. Het is wel aardig bedacht, iets over buitenaardse wezens die geen engelen zijn, maar zijn idee heeft, zoals wel vaker, niet al te veel diepgang.
Liefs Joseph
